Elke week hetzelfde

 Over het algemeen kom ik 1 keer in de week bij m'n vader.

Hij vindt het altijd erg leuk als ik kom.

Het is dan ook altijd wel gezellig.

Maar de helft van het gesprek gaat eigenlijk elke week over hetzelfde.

Alleerst vraagt ie al weken wat ik met m'n haar heb gedaan.

Een poosje geleden had ik het blauw, wat hem zowaar meteen opviel.

Maar omdat dat niet pakte heb ik het later weer geverfd met gewone haarverf.

En het is ook nog geknipt.

Toen ik zei wie mij geknipt had wist hij meteen wie het was.

Maar nu krijg ik dus de laatste weken steeds de vraag wat ik met m'n haar heb gedaan.

Hetzelfde als we op zijn kamer komen...

Het eerste wat ie dan verteld is dat hij het daar heel goed heeft, ze krijgen lekker eten en doen leuke dingen met elkaar.

En dan komt het wekelijkse verhaaltje weer...

Ondanks dat ie het daar heel goed heeft wil hij nu toch wel weer een keer naar huis.

En al z'n pasjes en z'n geld zijn weg.

We zeggen elke keer dat het daar in een kluis ligt, maar dat vergeet ie dus weer.

Gelukkig kunnen we hem wel afleiden door ergens anders over te praten.

Maar na een poosje begint ie er toch weer over.

Maar goed, dat zijn we inmiddels wel gewend, dat zal toch niet veranderen.

Voor de rest heeft ie het daar gelukkig erg naar z'n zin en dat is toch het belangrijkste!

Ergens is het begonnen

De vasculaire dementie van mijn vader...ergens is het begonnen.

Hij werdt getest op Alzheimer, maar dat was het niet.

Toen mijn vader 19 was heeft hij hersenvliesontsteking gehad.

Dus, toen er geen Alzheimer uitkwam zeiden de artsen dat de vergeetachtigheid dan misschien wel door de hersenvliesontsteking zou komen.

Ik vond dat maar raar.

Hij wordt dit jaar 80, dus zou dit nu nog een nasleep van de hersenvliesonsteking zijn.

Dat ging er bij mij echt niet in.

Waaraan we merken dat het niet goed ging?

Hij was een kei met computers.

Hij heeft zichzelf ooit aangeleerd om computers te bouwen en kreeg eigenlijk elke pc die het niet deed wel weer aan de praat.

Maar op een gegeven moment had ie constant problemen met computers en gaf dan de providers de schuld.

 Hoe vaak hij niet is veranderd van provider en hoe vaak hij ze wel niet gebeld heeft met klachten...

Maar hij had niet door dat hij de dingen zelf niet meer kon onthouden.

En dat werd van kwaad tot erger.

Tot afgelopen november mijn moeder haar enkel brak en geopereerd moest worden en daarna moest revalideren.

Toen ging het echt niet meer goed.

Hij was alleen thuis en we schreven echt alles in een schrift voor hem wat er moest gebeuren en met wie hij naar m'n moeder zou en ga zo maar door.

Als wij dan zeiden dat hij in het schrift moest kijken kon hij zelfs de goeie bladzijde niet meer terug vinden.

Maar goed, met hulp van mijn zusjes en mij is hij die tijd wel doorgekomen.

En toen kwam mijn moeder weer thuis...

Wij dachten nog dat het dan wel weer beter zou gaan met mijn vader.

Maar het ging alleen maar slechter helaas.

En toen heeft mijn moeder ook aangegeven dat ze de zorg niet meer aankon.

Dus toen is hij (eerst voor tijdelijk) in een verpleegtehuis gekomen ter observatie.

En daar is uiteindelijk vastgesteld dat hij vasculaire dementie heeft.

Hij zit daar nu zo'n kleine 2 maanden en hij zal daar nu ook voor vast blijven.

Dit is in een notendop hoe het begonnen is.

Later meer over hoe wij en ook mijn vader het nu allemaal ervaren...